LOTTE KLAVER

Wat als het donker en stil wordt?

20 jaar en inmiddels afgestudeerd als fotografe. Dochter, zus, vriendin.

Al je haar niet kent, dan lijkt zij op een jong volwassene waarbij de wereld aan haar voeten ligt. EEn knappe jong volwassene. Gewoon de basisschool en middelbare school lekker vlotjes doorlopen.Lieve zussen – Roos en Linde – ouders, familie, veel vrienden en vriendinnen. Mooi leven in de bruisende stad Amsterdam waar ze een appartement deelt met haar oudste zus Linde en een vriendin. Het leven lijkt goed en bestaat uit lekkere etentjes, gezellige feestjes en gelukkige dagen.Het afglopen jaar heeft ze maar liefst 8 maanden gereisd en prachtige dingen gezien.

Maar waar zit nu die MAAR?

Als je haar beter leert kennen, merk je dat je haar recht aan moet spreken en dat ze gehoorapparaatjes draagt. Alleen de mensen in haar inner circle weten dat ze die al sinds haar tweede jaar heeft. Vroeger werd ze daar nog wel eens mee gepest maar eigenlijk vond iedereen ze ook wel weer erg cool. Lotte zelf vond ze alleen maar erg handig. Lekker uitzetten wanneer het te luidruchtig is of als ze zich wil concentreren zoals bijvoorbeeld tijdens een examen. En altijd een geweldig excuus om aan te geven dat je iets niet verstaan of gehoord hebt.

HIer houdt echter de maar niet op. Begin 2016 gingen haar ouders een nieuwsjaarborrel organiseren. Op zich een leuk idee ware het niet dat haar ouders al 10 jaar gescheiden waren en ze nog NOOIT samen een nieuwsjaarborrel gegeven hadden. Zelf vond Lotte het een gekke gewaarwording, en haar zus Roos was het met haar eens. Op de dag van de borrel was het gezin compleet, inclusief stiefouders, vriendje van oudste zus en ex vriendje van Lotte. Voor alles moet natuurlijk een eerste keer kunnen zijn. Gedurende deze ”borrel” vertelde haar moeder plots dat de reden voor “de borrel” om Lotte en Roos ging. De boodschap was “life changing”. Beide kregen te horen te lijden aan het Syndroom van Usher, een ziekte die bij het grote publiek erg onbekend is en dus ook bij Lotte en Roos in eerste instantie niet echt binnen kwam. Maar toen Lotte haar vader zag huilen, wist ze dat het goed fout zat.

Uitgelegd werd wat het inhield en toen viel het kwartje. Het is een ziekte met bepaalde gradaties maar die van Lotte en Roos, voor beiden, is de gradatie dusdanig dat ze langzaam doof en blind worden. Tijdens de puberteit gaan ze minder zien en horen. Lotte gaf al aan dat het zien in het donker al lastig was maar dit zal helaas alleen maar verergeren. Het spreekt voor zich dat NIEMAND zo een nieuw jaar wil starten. Het is een ontzettend harde klap voor beide zusjes, de familie, vrienden en vriendinnen vooral omdat genezing er niet is en research nog maar in de kinderschoenen staat.

TEDxVeghel

INFO@TEDXVEGHEL.NL

Copyright ©2019 All rights reserved